وقتي عاشق ميشويم ،تقريبا ديگر زندگي نمي کنيم.زل مي زنيم به تلويزيون اما چيزي نمي بينيم.به آدمها گوش مي دهيم اما اغلب چيزي نمي شنويم.کتابي را ورق مي زنيم اما تنها چيزي که به آن فکر نمي کنيم کلمات کتاب است.وقتس عاشق هستيم گويي تنها با يک نفر، و بلکه در يک نفر زندگي مي کنيم. انگار از متن زندگي پرت شده ايم به حاشيه پرت و بي ربطي که خودمان هم دقيقا نمي دانيم کجاست....

در اين دنياي عوضي ، عشق احتمالا تنها چيزي است که روزانه در سرتا سر جهان، ۷۰۰ ميليون نفر فريب آن را مي خورند و صبح روز بعد با ولعي بيشتر دوباره خود را مهيا مي کنند تا بار ديگر فريبش را بخورند.شک ندارم از آن ۷۰۰ ميليون نفر ، ۶۰۰ ميليون و ۹۵۳ هزار و ۴۲۳ نفرشان زن هستند... بار ها آنها را شمرده ام.

*مصطفي مستور